زیر این گنبد گردون همگان حیرانند می شتابند بهر سوی و می افتند ز پا نرسد گر مدد از غیب براین بسته محیط برسد فیض دمادم ز کرم از بر دوست

زیر این کاسه وارون همه سر گردانند رفتن از داخل این گوی برون نتوانند رسم و ره از پی تمدید بقا نادانند خلق را جهد بباید که از او بستانند

برگرفته از دیوان مرحوم حبیب اله برنگی

۲

به پیش دیده نبودی به غیر منظر تو                             هر آنچه بود نهان گشته در ورای تو بود

از آن زمان که شدی در بر نظر پیدا                              به دل محبت تو و به سر هوای تو بود

دل ار به هر نفسی میشود تو را جویا                          از آن بود که ز مهر تو آشنای تو بود

فروغ و روشنی جان در آستان وجود                            ز بازتاب رخ پاک و پر جلای تو بود

بهار و خرمی اندر دل ار شکوفا بود                              ز زیب چهر و جمال فرح فزای تو بود

وجود شادی و وجد و سرور اندر دل                             هم از ملاحت و زیبایی و صفای تو بود

اگر ز وصف تو گویم سخن ، عجب نبود                          بیان مدح و ثنا لایق و سزای تو بود

کنون که گشته مسخر وجود من از عشق                     ز یمن جذبه پر قدرت ولای تو بود

  چاپ ۱۳۶۳

۳

ورنه اندر بر ما نیست از آن آثاری                                سخن اینجا همه از مهر و وفا می آید

هان بپرسید ز خود از چه چنین بنمائید                        که ازان بر سرتان رنج و بلا می آید

خود نمائید جفا بر هم و خود شکوه کنید                      ز آنکه اینرا شنود واعجبا میآید

گر شناسید ز خود درد پی چاره شوید                         بی شک از ما همه احوال ، دوا میآید 

  نقل از دیوان حبیب اله برنگی

  چاپ ۱۳۶۳