هر چند  دیر     نمودم      من اعتراف              در آن زمان   که  نه ای    در کنار من

خواهم بگویمت که خطا یی     نموده ام        من را ببخش ای پدر      غمگسار من

تا بعد بخششم بنهی دست خود   به مهر      بر شانه های مرتعش    شرمسار من

آن روزهای خوش که تو بودی کنار من           غافل بدم از اینکه تو کم رنگ میشدی

مشغول خویش بودم و میگشتم از تو دور      در باورم نبود که      دلتنگ   میشدی

در هر کجا    که  دست  نیازم  دراز  بود          دستان مهربان تو آنجا     گشاده بود

هرجا که بی پناه  شدم  در  مسیر  خویش     پشت سرم صلابت تو     ایستاده بود

چون زیر سایه ات نهال وجودم شکوفه داد     دیگر تو را خشونت سرما  امان نداد

حالا دگرمن هستم  و این  اعتراف  تلخ            کای نازنین  نداشته ام     من لیاقتت

تا بوسه  بر زنم  به کف  دست و پای تو          تا بنگرم به چهره درد      آشنای تو

بیدار  بودی  و رفتی  به    خواب   ناز               در خواب بودم و شد خواب  من دراز

اکنون دگر چه سود که برخواستم ز خواب        دیگر چه فایده که نمایم من  اعتراف          

                                                                                                                  (علی برنگی    ۱۳۷۷ )

نظر	افزودن جدید

نوشتن نظر
نام:
ایمیل:	آگاه سازی در صورت پاسخ به این نظرعدم آگاه سازی در صورت پاسخ به این نظر
آدرس سایت:
عنوان:
	لطفا کد آنتی اسپم نمایش داده شده در تصویر را وارد کنید.

Powered by !JoomlaComment 3.26
جوملا فارسی توسعه و پشتیبانی توسط گروه نرم افزاری جوملا

کامپوننت نظرات بر مطالب، جوملا فارسی توسعه و پشتیبانی توسط گروه نرم افزاری جوملا - http://www.joomla.ir"