سنت توبه بودن (در طالقان)

نوشته شده توسط رضا برنگی |

طالقان

یكشنبه, 03 آبان 1388

سنت توبه بودن (در طالقان)

در گذشته در کرود و سایر جاهای طالقان رسم بود که بعد از هر فاجعه برای جلوگیری از وقوع مجدد آن از علت آن اجتناب می شد. به این کار توبه بودن می گفتند و برای انجام ندادن آن می گفتند ما توبه ایم.

برای مثال خانواده ما (خاندان خلیل اله) برای شکار پرندگان وحشی توبه بود. ماجرای آن از این قرار بود که یکبار یک پرنده کوه کرگ (مرغ کوهی یا همان کوکر) که در روستاها بندرت دیده می شود و اصولا در کوه زندگی می کند روی پشت بام خانه ما آمد و مرحوم فتح اله برادر کربلایی خلیل اله آن پرنده را شکارکرد و خورد و متعاقب آن به سیاه زخم مبتلا و بعد از ۱۴ روز در گذشت. پس از آن در خاندان ما شکار پرندگان ممنوع شد. من در بچگی خیلی دوست داشتم پرنده شکار کنم ولی بخاطر این ممنوعیت این کار رانمی کردم. ولی قدری بزرگتر که شدم متوجه شدم که این یک سنت بسیار خوب در حفاظت از محیط زیست است. ولی با این حال بهترین تیر و کمان های سنگی را می ساختم که دارای قدرت فوق العاده ای بود (تغییرات زیادی در دوشاخه و سنگ نگهدار آن از نظر ساخت ومواد داده بودم) و خصوصا برادرم علی تیر و کمانهای پر قدرتی می ساخت که دارای برد ۲۰۰ متر و قابلیت شکافتن ورق های آهنی را داشت ولی هرگز با آنها پرنده ای شکار نکردیم و فقط اشتهای خود برای تیراندازی را ارضا می کردیم.

اما بعضی از توبه ها بسیار ساده بود مثلا مسافرت نکردن در جمعه یا دوشنبه، نکاشتن سیر، ترشی نگذاشتن، نخواباندن مرغ برای جوجه و امثالهم. خیلی هم به توبه اعتقاد داشتند و معتقد بودند که اگر توبه را بشکنند حتما دچار فاجعه خواهند شد. مثلا من یک روز می خواستم با یکی از دوستانم در روز جمعه بسمت تهران حرکت کنم. مادر بزرگش مانع شد و گفت: "ما برای مسافرت در جمعه توبه ایم، مثلا همین دوسال پیش دامادم در روز جمعه مسافرت کرد و توبه را شکست و در همان سال بچه اش مرد."

بعضی از توبه ها حالت عام داشت مانند: توبه کار کردن در روزهای شهادت معصومین، کندن گل کاسنی، پرت کردن آب جوش درشب برای مواجه نشدن با اجنه، رها کردن حیوانات پیر به حال خود، کشتن حلال گوشتان ماده.

آخرین بروزرسانی ( سه شنبه ، 5 آبان 1388 ، 07:03 )

نظر

افزودن جدید